روبروي تلويزيون ِ روشن ِ در حالِ پخش ِ تصوير درياي شمال نشسته باشي و توي دل آرزو كني كه كاش كنار دريا بودم...

دو روز بعدش تماس بگيرند از شمال و دعوتت كنند كه دوازده را شهسوار باشي و سيزده را در رامسر بدر كني . بيست و پنجمين سيزده ، لذت بخش ترين سيزده بود ميان اين همه سيزده خاطره انگيز... از همه ي آنهايي كه به طور مستقيم و غيرمستقيم در "بر وفق مراد بودن اوضاع" نقش داشتند سپاسگزارم : آسمان ، بابت نورپردازي بي نظيرش – مهسا و مهنوش دوست داشتني – ساحل سنگي كه آرام بود و خوش اخلاق – كمپاني canon به خاطر دوربين هاي فوق العاده اش – ماهي سفيدهاي درياي شمال به خاطر خوشمزه بودن شان! – و همكلاسي هاي همدل، بابت همياري متحدانه جهت تمديد تعطيلات نوروز .

.

.

تصميم ام براي درس خواندن در تعطيلات جدي بود ، كلي كتاب و جزوه و ماژيك آماده كرده بودم، اينكه عملي نشد تقصير آذر نفيسي بود كه  "Reading Lolita in Tehran"اش درست اين روزها به دستم رسيد . گرچه بعضي جاها كمي تند رفته و حتي مغرضانه برخورد كرده ، اما همين كه كتابي را خواندم كه سال ها دنبالش بودم ، خود لذتي داشت وصف ناپذير . يادم مي آيد سال ها پيش وقتي Lolita ي آدريان لين را ديدم خيلي سؤال ها داشتم ، فيلم خوب و خوش ساختي بود ، حتي شنيدم بهتر از نسخه ي كوبريكي اش بوده ، اما چيزهاي زيادي را متوجه نشدم. بعدها فهميدم كه متن انگليسي كتاب در كتابخانه ي علامه طباطبايي موجود بوده ، دير فهميدم ، دوره ي علامه اي بودنم سرآمده بود ؛ تا اينكه كتاب نفيسي به بركت وجود نگار به دستم رسيد و براي خيلي از سؤال ها جوابي پيدا شد . بايد Lolita ي آدريان لين را دوباره ببينم و سري هم به علامه بزنم . يك آرزوي محال هم دارم ، اينكه كاش جاي يكي از دانشجوهاي دكتر نفيسي بودم ، آن روزها كه Lolita مي خواندند در تهران.

.

. 

اين هم از 88 ، با شروع آرام و بي سر و صداش ، آنقدر آرام كه تحويل شدن اش به همت سردمداران تلويزيون كاملاً نامحسوس بود ! اميدوارم اين گاو آرام و باوقار براي همه مان پربركت باشد .

.

.

نيلوفر

دكتر "ز" خواسته يا ناخواسته با حرف هاش تأثير زيادي روي تفكرم گذاشت ، روي برداشتي كه تا آن روز از دانشجو بودن داشتم . خيلي اميدوارم كه اگر هم جوگير شده ام ، جو گير باقي بمانم . تازه فهميدم كه تا زبانشناس شدن راه درازي دارم در پيش...

.

.

مكالمه ي ديشب من و نگين ، بعد از حدود نوزده سال ، همان قدر كه اشك به چشم او آورد دو بال به من داد براي پرواز كردن به روزهايي كه كنار هم گذرانديم ، مهدكودك امين .تصور اينكه نگين روزهاي كودكي ام حالا بزرگ شده ، مثلاً اندازه ي خودم (!) ، برايم سخت و شيرين است . بزرگ شدن اش را نديدم ، اما مشتاقانه منتظر روزي هستم كه بزرگي اش را ببينم .

.

.

تعطيلات بين دو ترم عالي گذشت . فيلم بود و كتاب بود و سنتور .

"قهوه و سيگار" را با همه ي خسته كننده به نظر رسيدن اش دوست داشتم ؛ قبول دارم كه به خوبي "گوست داگ" نبود ، شايد چون فارست ويتاكر نداشت ؛ اما تقريباً همه ي اپيزودها ديدني بودند ، به ويژه cousins با بازي خيلي خوب كيت بلانشت در دو نقش .

فيلم هاي ديالوگ محور را دوست دارم . شايد چون شنيدن را دوست دارم . 

.

.

كاش بهار زودتر برسد .

.

. 

پ.ن: نگارش اين پست تنها به يك دليل صورت گرفت ، اينكه ثابت كنم به تاريخ نپيوسته ام !

.

نيلوفر  

احساس مطبوعي كه گاهي بي هيچ دليلي به بعضي آدم ها مي شود داشت خيلي شبيه به احساس انزجاري است كه گاهي - آن هم بدون دليل- نسبت به بعضي ها پيش مي آيد. كودكانه ترين برداشت، اين مي شود كه "چون منشأ همه ي احساس ها يك جاي واحد است، پس وجود اين شباهت ها منطقي است".

اما اين دو احساس همان قدر كه شبيه اند ، متفاوت اند. 

توجيه احساس اول كار سختي نيست : من به سادگي جذب آدم ها مي شوم. آدم هايي كه "خيلي مي دانند". آدم هاي كتاب خوانده ، آدم هاي اهل ادبيات ، آدم هاي اهل هنر ، آدم هايي كه مشغول نگارش رساله ي دكتري شان هستند ، آدم هايي كه بي دريغ لبخند مي زنند ، آدم هايي كه شبيه يكي از عزيزانم هستند ، آدم هايي كه مثل خودم هستند ، آدم هايي كه به چيزي اعتقاد دارند... و خيلي وقت ها آدم هايي كه هيچ كدام از اين ها نيستند ، و من "همين طوري" دوستشان دارم. 

اما در مورد احساس دوم قضيه به اين سادگي نيست. گاهي خودم متعجب مي شوم از حس ناخوشايندي كه بي دليل نسبت به بعضي آدم ها پيدا مي كنم. آخرين اش دختري بود هم سن و سال خودم ، كه توي اتوبوس كنارم نشسته بود و از اينكه آرنجش مدام به تنم مي خورد عصبي مي شدم و بي تعارف دلم مي خواست خفه اش كنم. اضافه كنم كه دخترك بخت برگشته بي هيچ سو ء نيتي فقط داشت توي كيفش دنبال چيزي مي گشت!  مانده ام چطور رها شوم از اين احساس كه گاهي مي آيد و ...    

.................................................   

حق اش بود وقتي استاد ميان صحبت هاش اشاره كرد به اينكه مادرش مترجم است حداقل يكي از ما اسم مادرش را مي پرسيديم ! بلكه اشتياقش به گفتن بيشتر شود. اما چكار مي شود كرد؟ مادر استاد كارهاي نويسنده اي را ترجمه مي كند كه در دوران دبيرستان ما جا مانده...

.................................................

نيلوفر   

ياد سال هاي اول دوره ي كارشناسي بخير ، دوره اي كه وبلاگ نويسي يكي از اساسي ترين و - بي ترديد - حياتي ترين بخش هاش بود ، بخش جدانشدني ش انگار ؛ به اين ترتيب كه هر هفته – بدون استثنا – مي آمدم و از گفته ها و شنيده ها و رفته و آمده ها ي دانشگاه مي نوشتم و مسرور بودم از اين همه نوشتن و اين همه خوانده شدن . حالا كه دوباره دانشجو شده ام گاهي از اين همه بي حوصلگي ام در نوشتن متعجب مي شوم . خوب كه فكر مي كنم تقريباً هيچ وقت حوصله ي وبلاگ نوشتن ندارم . اما هوس اش را چرا . و همين هوس ه است كه گاهي مثل آهن ربا مي كشد ام طرف كيبورد و بعد به خودم مي آيم و مي بينم كه دو سه پاراگراف را شيرين تايپ كرده ام ! اما اين كيبورد – و همه ي كيبوردهاي ديگر – يك دكمه اي دارند به نام "بك اسپيس" كه اتفاقاً فشار دادن و نگه داشتن اش خيلي لذت بخش است و همين است كه اين وبلاگ من خاك مي خورد .

.

.

.

دكتر "الف" يكي از باسوادهاي گروه ماست ، از آن باسوادهايي كه برخلاف خيلي از باسوادهاي ديگر موقع تدريس نيازي به كتابي كه پيش رويشان باز باشد ندارند . دكتر الف آنقدر باسواد است كه مي تواند به هر كس فحشي بدهد در خور موقعيت و مقام و سن و سال ! با اينكه كلاس هاش چندان جذب ام نمي كند اما يك بار حرفي زد كه از خيلي وقت پيش ها عقيده ي خودم بود و حالا شنيدن اش از زبان يك دكتر ِ باسواد ِ نه چندان خوش اخلاق برايم جالب بود .گفت : ما ايراني ها ملت مغروري هستيم ، آنقدر به اين پشتوانه ي فرهنگي و اين تمدن چند هزار ساله (ي حالا به طور كامل از دست رفته) مغرور و مفتخريم كه دست به هيچ كاري نمي زنيم . هيچ حركتي نمي كنيم براي تغيير ، براي بهتر شدن ؛ و كافي ست كسي در يك گوشه اي حرفي بزند... چنان بهمان برمي خورد كه زمين و زمان را به هم مي دوزيم ؛ بدون آنكه يك لحظه به اين فكر كنيم كه "شايد حقيقت داشته."

راست مي گفت دكتر . اين غرور در وجود همه ي ما ايراني ها دروني شده ، به قول ندا اينترنالايز شده ؛ از بزرگ تا كوچكمان تحمل انتقاد نداريم ، تحمل شنيدن واقعيت را . موقع نوشتن ، موقع صحبت كردن ، موقع ساختن ، موقع كشيدن ، هميشه و هميشه همه ي حواس مان بايد متوجه تاثير احتمالي و ناخواسته اي باشد كه قرار است روي طرف مقابل بگذاريم و سبب رنجش و مكدر شدن خاطرش بشويم . و از آنجا كه يك رنجش كوچك همان و به هم خوردن يك دوستي چندين ساله همان ، هميشه از گفتن واقعيت اِبا داريم . 

"سلاخ خانه ي شماره پنج" ِ كورت ونه گات و تصوير واقعي و مضحكي كه نويسنده از سربازان امريكايي به نمايش گذاشته (و اتفاقاً بارها در كمال صداقت اشاره كرده كه خودش هم يكي از آن ها بوده) ، باز هم مرا ياد همان غرور ِ مثال زدني خودمان – ايراني ها – انداخت .

.

.

نيلوفر